A introdución destes cultivos supón unha seria amenaza para a biodiversidade

As 8 maiores compañías farmacéuticas son as 8 maiores compañías de pesticidas e de OXM. Monsanto controla o 90% da biotecnoloxía do mundo.

Clara Sánchez/Alba Pinto/María Abelleira/Manuel Rodríguez/Xacobe Villar

Santiago de Compostela, 28 de Maio

Tan só era cuestión de tempo que os transxénicos chegaran ás nosas terras. Mentres que países membros como Alemaña, Austria ou Francia, prohibiron xa a produción de millo transxénico no seu territorio aténdose a cláusula de salvagarda, o país da Unión Europea que máis millo transxénico produce segue a ser España: o 75% do total. Nesta liña, o Ministerio de Medio Ambiente, Medio Rural e Mariño planificou 11 novos campos experimentais en diferentes enclaves españois, entre os cales figuran cinco concellos galegos: Arzúa, Chantada, Meis, Ribeira e Vilalba.

Este ministerio publicou o mes pasado na súa páxina web a listaxe de solicitudes presentadas por parte das empresas (Monsanto e Pioneer-Hi Bred) que querían introducir campos experimentais de cultivo de millo transxénico. Sen embargo, o prazo para presentar alegacións era moi curto e a fórmula elixida polo ministerio parecía querer ocultar o trámite máis que publicitalo. Os colectivos da Plataforma Antitransxénicos denunciaciaron a falla de consideración do proceso consultivo coas persoas afectadas, nomeadamente labregos, dada a calidade da conexión a internet e a complexidade informática do proceso.

No medio desta campaña de desinformación e escurantismo por parte da Administración, destaca tamén o feito de incluir Chantada entre os concellos para o ensaio destes cultivos, posto que Chantada foi un dos concellos declarados espazo libre de transxénicos. Rexeitouse a vontade do pobo sen dar máis explicacións, é algo antidemocrático pois se está a pasar por enriba das decisións dunha entidade que ten potestade no ámbito local, sinala Charo Sánchez, representante do Sindicato Labrego Galego. Isto non é unha elección, é unha imposición das empresas multinacionais avaladas polos gobernos.

Para a ministra de Agricultura, Elena Espinosa, a declaración de Galicia como espazo libre de transxénicos “non ten validez xurídica”. Por agora a plantación de transxénicos en Galicia limitouse a ensaios autorizados polo Ministerio, realizados sen o coñecemento dos concellos nos que se producían. O feito é que só o Ministerio de medio Ambiente e as empresas biotecnolóxicas coñecen a localización exacta destas plantacións. Do mesmo xeito que se ocultan estes emprazamentos, ocúltase tamén o etiquetado dos alimentos transxénicos e seguimos sen saber o que comemos.

A coexistencia é imposible

Son moitas as consecuencias que poden acarrear os transxénicos, Galicia pode acollerse ó principio de precaución que se estableceu noutros países da Unión Europea. Neles acordouse un rexeitamento total cara os ensaios en liberdade de cultivos transxénicos e unha aposta por outras alternativas como a economía agraria centrada na agricultura sustentable e a pequena escala. Está demostrado que a coexistencia da que se fala dende o Ministerio é imposible, posto que ninguén pode “poñer cancelas” para deter o polen que percorre miles de metros a polo aire ou calquera insecto polinizador que se traslade dun cultivo a outro. A contaminación da variedade transxénica sobre os cultivos ecolóxicos sería inevitable, o que significa a desaparición das variedades autóctonas. Reducirase de novo a biodiversidade, xa mermada coa anterior “revolución verde”, co gran risco que supón para os ecosistemas pois a súa capacidade para resistir ós factores adversos está directamente relacionada coa súa diversidade. Entre outros problemas, a extrema homoxeneización da produción de alimentos con cultivos transxénicos pode dar lugar ó xurdimiento de razas de pragas de insectos e malezas altamente resistentes. Este tipo de contaminación é aínda peor que a química, xa que a contaminación biolóxica ten a capacidade de multiplicarse e mutar constantemente.

Trátase dunha loita pola liberalización do medio ambiente e contra os que pretenden vulnerar o dereito humano á soberanía alimentaria. Polo tanto esta non debe ser unha loita desde un sector específico, isto é algo que nos afecta a todos. Charo recorda o movemento popular que logrou frear a Lei de Coexistencia no ano 2005 e garda esperanzas de que siga aumentando a movilización: O único xeito de paralo é que se volva unha loita de toda a cidadanía. O positivo é que cada vez hai máis xente solicitando información. Eu aínda non atopei ninguén que unha vez que coñece a realidade, considere os transxénicos algo bó.

*As principais multinacionais son Monsanto, Syngenta (antes Novartis), Dupont (á que pertence Pioneer Hi-bred), Bayer Crop Science e Dow. Monsanto, cuxas variedades cobren máis do 90% da superficie total sementada con cultivos transxénicos (segundo o seu informe anual de 2003), comenzou a aumentar a súa produción do pesticida Round Up na década dos 90, a pesar de que a patente deste herbicida a base de glifosato expiraba no ano 2000. Os transxénicos son unha nova fórmula de garantizar a venta do seu principal produto. Venden sementes resistentes a un herbicida concreto de forma que o agricultor que se faga coas súas sementes teña que mercar tamén o seu herbicida. O resto das empresas implicadas adoptaron o mesmo método (de feito o negocio de Monsanto baséase nas ventas de Roundup: a venta de semente transxénica é só o instrumento para manter e aumentar as ventas de produtos químicos de síntese.

Recogida de firmas en contra del anteproyecto de la ley de extranjería en la compostelana plaza de O Toural

El consejo de ministros ha aprobado el pasado mes de marzo en Madrid un anteproyecto de ley para reformar la actual ley de extranjería. Condiciones legales más duras para “ayudar” a personas que muchas veces ya viven en condiciones extremas. Aunque en Galicia el numero de inmigrantes es mucho menor que en el resto de las Comunidades Autónomas su calidad de vida no es mucho mejor.

Decía Groucho Marx que “La política es el arte de buscar problemas, encontrarlos, hacer un diagnóstico falso y aplicar después los remedios equivocados.” O nuestra clase política sigue a pies juntillas sus preceptos o está totalmente ciega ante la realidad.

Aprobada el mes pasado por el consejo de ministros, el anteproyecto de Ley de Extranjería (el denominado apartheid jurídico) está aguardando ahora a ser ratificado en el Parlamento. Se trata de un otro endurecimiento de la vigente ley, que volverá la situación de los inmigrantes más precaria, si cabe, en medio esta crisis financiera. La reforma ha sido presentada por el ministro de Trabajo e Inmigración, Celestino Corbacho, quien ha llegado a relacionar la contratación en origen con el desempleo. En el último año, estas contrataciones han supuesto menos del 10% (aproximadamente 85.000, de un total de casi un millón) de trabajadores extranjeros ingresado, pero si se suprimen, las posibilidades de legalización de la relación laboral de las personas inmigrantes se reducen a cero.

Ya hace años que propaganda xenófoba de este tipo relacionaba la inmigración con el desempleo y hacía referencia al “efecto llamada” o la entrada masiva de inmigrantes. Pero el único resultado final de ahogar las vías de entrada legales, fue potenciar la actividad de las mafias dedicadas a los embarques clandestinos, y batir cifras record de ahogados en el estrecho. Además de esto, el único resultado es potenciar los sentimientos xenófobos de los ciudadanos, avivando de este modo, la discriminación.

La legislación de este país se ha caracterizado siempre por su tratamiento policial del fenómeno migratorio. Una práctica demasiado habitual. Cuando un Estado como el nuestro, contribuye sistemáticamente al empobrecimiento de los países subdesarrollados, por norma tiende a enfrentarse a los movimientos migratorios del modo incorrecto, es decir, trata este fenómeno como un problema en lugar de como un reto.

Reformas, contrarreformas y más reformas en la ley de extranjería durante la última década lo corroboran. Ninguna ha conseguido acallar a las numerosas asociaciones por los derechos humanos, las cuales siempre han criticado el hecho de que, aunque se daban mejoras tímidas, en conjunto se empeoraba la situación de los inmigrantes, especialmente de los indocumentados. Estos son los que más sufren las consecuencias a ambos lados y muy pocas ocasiones se les reconoce como refugiados o forzados al exilio.

]]> http://donabulia.wordpress.com/2009/04/22/dura-lex-sed-lex-ley-dura-pero-ley/feed/ 0 Sra.Abulia sdc11414 http://donabulia.wordpress.com/2009/03/17/14/ http://donabulia.wordpress.com/2009/03/17/14/#comments Tue, 17 Mar 2009 09:20:06 +0000 donabulia http://donabulia.wordpress.com/?p=14 ]]> Este ano celébrase a quinta edición do festival que tan só nun lustro conseguiu erixirse como o festival de cinema independente máis importante de Galicia, e dos mellores de España.

Dende o mércores 18 ata o Domingo 22 todos aqueles apaixonados do cinema documental teñen unha cita ineludible na cidade tudense. O Play Doc comeza un ano máis cargado de sorpresas. Os dous grandes protagonistas convidados ao festival serán o aclamado director lituano Audrius Stonys e Bogdan Dziworski, un dos representantes máis destacados do cine experimental polaco. Durante os cinco días que dura o festival poderanse ver 31 películas procedentes de Xapón, Reino Unido, Eslovaquia, Irán, México, EE.UU, Lituania, Israel, China e Polonia. Nesta edición ademais botarase unha ampla ollada o cinema galego máis independente e experimental. As seis metraxes elexidas supoñen unha variada e nutrida selección que ven chamar a atención sobre o documental galego, que non soamente existe senón que ademais sobresae. A mistura do internacional e nacional danse a man neste festival, que supón unha oportunidade única para entrar en contacto cun mundo moitas veces descoñecido. Dende a cadeira do Teatro Municipal poderemos coñecer máis de trinta historias de dez países distintos. Unha oportunidade única para viaxar por medio mundo por menos de 20 euros.

Un Festival independente

Lech Kowalski, estrela convidada á edición 2008, escribía estas liñas sobre o festival:”Este é un momento importante na Historia. O fracaso do capitalismo occidental (estadounidense), como puxo de manifesto a caída virtual de Wall Street o outono pasado, ofrece unha oportunidade sen precedentes de dirixilo «TODO» nunha nova dirección. O cine independente, así como as webs independentes e os medios de comunicación independentes son poderosas armas para poder levalo a cabo.(…)máis ca nunca Play-Doc é precisamente o que necesitamos para reunirnos. É pequeno e local (…) Todo no festival está feito a escala persoal, cun ambiente informal (…) Play-Doc está na vangarda da guerra cultural contra o dominio das grandes empresas”.

Non lle falta razón a Kowalski, xa que neste festival os intereses comerciais non teñen cabida. E levan xa cinco anos demostrándoo. E aínda que a crise tamén afecta ó festival, xa que este ano conta cun 30% menos de orzamento con respecto ao de 2008, non afectará a calidade dos contidos. E o que ten o cine independente, menos diñeiro non é menos calidade. Ángel Sánchez, director do festival, respecto desta cuestión manifestaba o seguinte “o Festival non pode dar marcha atrás, a nosa idea é seguir a liña iniciada, crecer en calidade cunha selección pequena pero intensa, combinando o cine con outras actividades”. Por iso dicía “Play-doc converteuse nun Festival con criterio e a baixada de presuposto non vai supor un problema neste senso”.

Maís info:

Críticas

Play-doc (calendario, horarios, información necesaria)